Çocukluğumdan beri en çok sevdiğim şeylerden biri kitapçı gezmektir. Kitapların arasında kendimi kaybeder, her bir kitabı karıştırırken bambaşka bir aleme dalarım... Hem dinlendiricidir hem de yorucu, tarif edilemeyen tuhaf bir duygu... Kitap tutkum en büyük tatmini ise kitap fuarlarında yaşar. Yüzlerce yayınevinin yer aldığı fuarlarda gezmek ve alışveriş yapmak gibisi yoktur... Eskiden Taksim Tepebaşı'nda olurdu fuar. Hani, TRT binasının hemen yanında... Şehrin merkezinde... Ne güzeldi o günler... Sonra ne olduysa, taşındı fuar alanı... Şehrin dışına... Eziyete döndü kitap fuarına gitmek de dönmek de... Bugün soğuğa aldırmadık, üşenmedik, kitap aşkıyla çıktık yola... Gerçekten de yol öyle uzak ki, enerjimizin önemli bir kısmını yolda bıraktık:( Neyse, sonunda fuar alanına vardık. Bir de ne görelim! Sanki kitap fuarına değil de, 23 Nisan kutlamalarının yapıldığı alana gelmişiz yanlışlıkla... Bir curcuna, bir gürültü, bir kalabalık... Okullar toplamış öğrencileri, getirm...
Bazen susmak, bağırıp çağırmaktan, kırıp dökmekten çok daha erdemlidir.
YanıtlaSilBazen susmak acı ile bütünleşip birleşme anıdır...
Bazen susmak, tüm savaşlara, erken ölümlere lanet okumaktır.
Bazen susmak, adaletin, hakkın dağıtılmadığı diyarlarda sürekli dalgalar yaratılan denizin yanık türküsünü de dinlemektir.
Bazen susmak, bir sürü şey söylemektir...
YanıtlaSilBazende susmamak gerektigini ogrendim
YanıtlaSilEvet. Karşınızdaki sizi duyabilecek haldeyse, konuşmak iyidir...
YanıtlaSil