Sarılmanın büyüsü…
İletişimin anahtarı gibi görünen kelimeler, aslında ne
kadar boş, ne kadar yetersiz ve hatta zaman zaman ne kadar da uzak gerçek
anlamından… Kendimizi anlatmak için, sürekli konuşup durmaktan, birbirinden
süslü cümleler kurup, en çarpıcı sözcükleri bulmakta ustalaşıyoruz her birimiz…
Ortalıkta uçuşuyor binlerce sözcük… Gelip duvarlarıma
çarpıyorlar…
Anlaşılma kaygısı, kalbimize batmış bir kıymık gibi, hep
acıtıyor. Ne çıkarıp atmaya yetiyor gücümüz o kıymığı ne de merhem olup
sarmaya…
Ortalıkta uçuşuyor binlerce sözcük… Gelip duvarlarıma
çarpıyorlar…
Zihninden geçen sözcük değildi ağzından çıkan ve bana ulaşan
sözcük değildi, anlam yüklediğim… Evrildi, saniyeler içerisinde bambaşka
anlamlara büründü tek bir kelime...
“Hayvanlar koklaşa koklaşa, insanlar konuşa konuşa anlaşır”
demiş atalarımız, çoğu zaman haklı olsalar da, bu kez yanılmışlar bence…
İnsanlar da konuşarak anlaşamıyorlar…
Gözlerdir belki, anlamanın ve anlaşılmanın anahtarı…
Ruhumuzun yansımaları ne de olsa, gözbebeklerimizde parıldayan o ışık, belki
sürebiliriz ruhlarımızın izlerini, anlayabiliriz o zaman, diyorum… Aklıma, buz
gibi bakışlar geliyor, uzak, yabancı, perdelenmiş bakışlar… İçim üşüyor…
Belki de sarılmaktır anlamanın da anlaşılmanın da en
dolaysız yolu… Sarıldığınız insana verdiğiniz, ondan da size doğru akan güzel
ve sıcacık bir enerji… Burnunuzu gömersiniz boynuna ve çekersiniz kokusunu
içinize… Ne geçmiş kalır ne gelecek… Tam o anda, yumuşar yüreğiniz,
duvarlarınız incelir, zihniniz berraklaşır… Söylenmeyenleri duymaya,
bilinmeyenleri anlamaya başlarsınız… İyi-kötü, güzel-çirkin, doğru-yanlış,
haklı-haksız… Eriyip, iç içe geçer tüm kelimeler, tanımlamalar… Kalbinin
atışları, kalbinizin atışlarına karışır… An gelir, hangisinin sizin olduğunu
ayırd edemez hale gelirsiniz… Dokunmak iyileştirir, güzelleştirir…
Sarıldığınız insan huzursuz ediyorsa sizi, dünyanın en
güzel, en etkileyici kelimelerini de bulsa, o kelimelerden size dünyanın en
muhteşem sarayını da kursa, boştur… Kısa zamanda, sefil hale düşer o alengirli
sözcükler; yıldızı söner, yoksullaşır…
Bence daha az konuşup, daha çok sarılmalı insanlar…
Ama öyle güzel sarılmalı ki, sevdiğini saran kolları değil,
ruhu olmalı…
Ne süslü kelimeler, ne uzun uzun dert anlatmalar…
Ruhumuzun, o büyük ve derin yalnızlığını, yarım
kalmışlığını, kimsesizliğini ancak o büyülü sarılmalar sarabilir…
Ancak o zaman dillenir yüreğimiz; sözcüklere sığmayanları
duymaya, sözcüklere sığdıramadıklarımızı anlatmaya başlarız sessiz
çığlıklarla...
yazının içinde durumun sırrı da var bence. "duvarlarına çarpmak"...
YanıtlaSilmesafe değil belirleyici olan. sarılma mesafesine yaklaştıracak olan şey önce diğerleri. duvarlarından sızanlara sarılır insan. bir sese, bir bakışa, bir sus'a bürünüp, duvarın öte yanına varabilen sarılır.
o duvarın tek işi, içinde anlam yüklü olmayan sözleri bakışları, anlam yüklü olanlardan ayırmak değil midir zaten.
"Duvarın öte yanına varabilene sarılır" insan...:) Ne güzel bir tanımlama olmuş ve de özü çok iyi anlatmış... Teşekkürler...
YanıtlaSilBoğazın düğümlenip kelimeler ağzından çıkmadığı zaman en güzel şey sarılmak. Hepsini tek seferde anlatırsın böylece...
YanıtlaSilbahar006:
YanıtlaSilKelimelerin yetersiz/anlamsız kaldığı yerde, sahip olduğumuz en değerli güce, sezgilerimize yaslarız yüreğimizi... Ne güzeldir sahiden, tüm gürültülerden arındırıp kendimizi, sevdiğimize doyasıya sarılmak...
Kesinlikle sarılmanın büyüsü... Kelimeler de, seslenişlerde güzeldir ama bu kadar tüketilmelseler.
YanıtlaSilİnsan bir bütündür; ruhu ve bedenyle. İnsan bir bütündür; sesi, nefesi, içtenliği ve bakışıyla... Bu çalışmada bu güzel bütünlüğü de gördüm.
Teşekkür ediyorum.
Duygu ve düşüncelerimi karşı tarafa aktarabilmiş olmam ne güzel... Teşekkürler...
YanıtlaSilya sahiden de, konularımız benzeşiyor.
YanıtlaSilgözler en önemlisi.
ve gülümseme.
sarılmak enfes kime sarılacağına bağlı.
dokunmak gibi var mı.
:)
hermann hesse de en sevdiğim yazardır. hatta hayatımı değiştiren kişi o.
:)
:)
YanıtlaSilHerman Hesse'yi ben de çok severim. Damien ve Siddartha, defalarca okuduğum ve her seferinde büyülendiğim kitapları... Ve ne tuhaf, hayatımı değiştirmedi belki ama hayata bakışımı kesinlikle değiştirdi...