Önce hayaller gitmeli…

Bugün, toplayıp tüm gücümü nihayet, taşıyacağı yüke yaraşır bir sandık aramaya çıktım…  Sevda kokmalıydı, öğrenilmişlik, hüzün, tutku, ölüm, yaşam kokmalıydı… Sanırım sadece bir antika olabilirdi aradığım, gezindim eskicilerde uzun uzun… Üzerinde kabartmaları olmalıydı, işlenmiş güzel bir ceviz ağacı belki de… Öyle, sıradan bir sandık olmazdı, olamazdı… Yükümü taşımaya cesaret edemeyen sandıklar bir bir geriye çekildi, bakışlarımın keskin sorgulamalarından ürküp… Taşıyacağı değerin, hakkını vermeliydi sandık…

Uzun sürdü arayışım, yorgun, bitkin, biraz da ümitsizdim artık… Emanetimi teslim edebileceğim sandık, çok uzaklardaydı benden… Yaşlı bir amcanın nur yüzü davet ettiğinde beni o küçücük dükkana, umut etmeye cesaretim kalmamıştı…

Dükkanda gezinirken, gözlerim buluştu sonunda saatlerdir aradığım o sandıkla… Bir kenara sıkıştırılmış, neredeyse gizlenmişti… Görür görmez tanıdım… Yaşanmışlıkları olan, hikayesi olan, emanetime yakışır bir tarihi olan, işte tam da, aradığım o sandıktı… Duruşu, mağrur ama hüzünlü… Koyuya yakın kestane renginde, ceviz ağacının derin eğimli çizgileri uzanıyor… Üzerinde gezinen ellerin tatlı acısını anlatıyor sanki… Kapağında, kuruyan gözyaşlarının izleri var yer yer… Bir kuş işlenmiş ustalıkla… Sanırım eski bir çeyiz sandığıydı… Sevdaya emanet edilmişse de, derin acılara tanıklık etmiş, yaşlı mı yaşlı bir sandık… Buram buram hüzün kokuyor… Ellerim titrek, kararsız, usulca gezindi üzerinde… Sandık sarıldı sanki ellerime, heyecanlı, duyuyordu hikayemi, iştahla bekliyordu…

Aldım onu, çıktık yola… Yol uzun, yol zorluydu… Hikayelerini dinledim, yüreğimde depremler, dilimde ağıtlar… Yol uzundu…

İşte, sonunda evimizdeydik… Kapı ardımızda kapandığında, değerli misafirimin üzerine ilk gözyaşım damladı… Uzun sürmeyecekti misafirliği, emaneti almak için sabırla bekliyordu…

Oturdum… Derin bir nefes aldım… Önümde sandık, göğsümde koca bir yumru…

Önce sana dair tüm hayallerimi bir bir çağırdım, sonunu hep mutlu yazdığım pembe hayallerimi… Direnirler sandım, gizlenirler… Yanıldım… Boyunlarını büküp, cezalarına razı, hepsi yavaş yavaş dizildi karşıma, ne kadar da çoktular…  En büyüğü -beni en çok mutlu eden ve en çok canımı acıtanı-, en sona gizlendi… Hepsinin gözleri yerde, dilleri tutuk; biraz utangaç, biraz çaresizdiler… Sandığın farkında, kararın bilincindeler… Bu yüzden sanki biraz tedirgin, her zamankinden daha hüzünlüler…

Sandığın davetkar çağrısına kapadılar bir süre kulaklarını, gözlerimde bir ışık aradılar, sessiz ama ümitli… Öyle uzun zamandır yaşıyorlardı ki evimde, öyle güzel serpilip büyümüşler, öyle can bulmuşlardı ki, her biri benden bir parçayı almış, öyle bana ait olmuşlardı ki… Şimdi koca bir kimsesizlikle örtülmeye hazırlanmalarını istediğim şu saatte, ayrılığın o kadar da kolay olmayacağını mırıldanıyorlar… Ben mi büyütmüştüm onları bu denli, onlar mı aldatmıştı beni… Kim kime hapsolmuş, hangimiz diğerinin esiri, ayırt edemeyecek kadar karışmıştık birbirimize… Gerçek ile hayal, düş ile masal… Küçük bir adımla başlayan bu oyunda, birbirimize kenetlenmiş, sınır çizgilerimiz kaybolmuştu… Sandığa kilitleyeceğim hayallerim mi, onlara can veren kalbim mi, kalbimi esir alan sevda mıydı?

Yıllarıma neşe, umut, mutluluk ve derin bir hüzün katan senli hayallerimin her birini tek tek izledim… Bir kez daha, yeniden, coşkularına teslim ettim kendimi… Bir kez daha, onların cıvıltısına ve sevinçli kahkahalarına karıştım… Bir kez daha… Bu defa, son kez olduğunu bilerek, bıraktım kendimi onların akışına…

Yavaş yavaş dağılıyor sis, an be an daha silik hale gelirken resimler, sesler gittikçe uzaklaşıyor… Koca bir kalabalığın içinden, koyu bir sessizliğe doğru ilerliyorum. Dizlerim titrek, yüreğim titrek, sesim titrek, dokunuşum titrek… Gittikçe uzaklaşıyor, yüreğime halatlarla bağladığım hayallerim… İncecik saydam bir ipin ucundaydılar şimdi, her an uçup gidecek gibi…

Ruhuma derin kesikler atan keskin bakışlarına eğdim başımı… Hayallerim biraz küskün ama onurlu, ben söylemeden anlamış, usulca ilerliyorlardı sandığa… İncecik iplerden her biri daha da incelip usulca koparken yüreğimden, bir parçamı da kendileriyle götürüp yerleştiler o heybetli sandığa…

En zor veda en büyüğü ile yaşandı… Diğerlerine davrandığım kadar hoyrat olamadım. Bir sicim gibi indi gözlerimden yaşlar… Tekrar tekrar düştüm içine, yıllarımı sığınarak geçirdiğim o büyük hayalimin… Bazen düşlerime konuk olan, bazen gerçekten ayıramadığım hayalim… En çok bu veda sarstı beni… Sanki kimsesiz kaldım… Koca bir boşlukta, aşağıya doğru hızla düşüyordum… Ne tutunacağım bir dal var, ne güveneceğim bir söz, ne bir gülüş… Şimdi tamamen sahipsiz ve kimsesiz yüreğim… Son vedayla harap düşmüş, iplerin koptuğu yerden ince ince kanıyor…

Kendiliğinden ve büyük bir gürültüyle kapandı, aldığı emanetin kıymetini bilen sandığın kapağı… Küçük bir toz bulutu, derken koca bir hiçlik…

Artık bitmişti işte… Tuhaf bir sessizlik sarmıştı her yeri… Az önce bir festivali andıran odamda, şimdi yapayalnızım… Her biri, koca bir boşluk bırakıp geride, gitti işte… Şaşkın, yorgun, uzandım koltuğumun kenarına…

Ne zaman sonraydı, hatırlamıyorum… Kaç saat, kaç gün, kaç hafta, kaç ay geçti? Bilmiyorum… Açık penceremden içeriye usulca giren bir bebek ağlamasıydı, derin uykumdan uyandıran… Sanki küçük bir mucize… Kalktım bir hayaldeymiş gibi… Pencereme uzanan ceviz ağacının, büyümekte olan daha açık renkli yapraklarının her birini ayrı ayrı selamladım… Sonra kaldırdım başımı, beni selamlayan göğe, bir tebessümle yanıt verdim, minnetle…

Hayat vardı dışarıda, akıp gidiyordu işte… Yüreğimin kanayan parçaları kabuk bağlamış, bahara hazırlanıyordu… Nedensiz miydi bilmem, sokağa çıkmaya, hayata karışmaya itiyordu beni… Bıraktım asiliği, eğdim başımı, geçtim aynanın karşısına… Bakışlarımda, taze ama çok eski bir hüzün miras kalmıştı senden, gocunmadım, bastım bağrıma, sevdim… Gülümsedim kendime…

Hayat akıp gidiyor işte… Ve ben hayattayım… Toprağımda tomurcuklanıyor yeniden yaşam... İçimde baharın tatlı kıpırtısı...

29.06.2009