Eylül kokulu insanlar…

Hey, uyan! Hadi, uyan!

Bak, Eylül geldi… Sonbaharın habercisi…

Kimi hüzünle eşleştirir eylülü, kimi ayrılıkla, kimi depresyonla…

Oysa eylül, olgunluğun ve yeniden başlamanın simgesidir… Doğanın sırlarını en çıplak ve en güzel haliyle gösteren mevsimdir, sonbahar… Yani aslında yaşamanın sırlarını… Çünkü sonbahar, olgunlaşmanın, yenilenmenin, güzel kokuların, binbir çeşit rengin, en doygun sohbetlerin zamanıdır…

Tıpkı doğa gibi, insan da en güzel marifetlerini sonbaharda gösterir… Kimi zaman farkında olmadan biriktirdiklerini, kimi zaman tadına vara vara öğrendiklerini, canını yakanları, kalbini çalanları, güzel dostları, ömrünü törpüleyenleri, yenileri, eskileri, güzelleri, çirkinleri, iyileri, kötüleri, gelenleri, gidenleri hepsini alıp avuçlarına, bir bir elekten geçirme zamanıdır…

Ne güzeldir hani, bir dalı hafifçe salladığınızda, hatta bazen küçük bir rüzgarla, dahası bazen kendi kendine, öylece bırakışı bir yaprağı üzerinden… Ne pişmanlık vardır, ne kaybettiği yaprağa dair bir üzüntüsü… Zamanında gelen ayrılık, ne tatlıdır aslında… Yaşanacak ne varsa yaşanmış, söylenecekse ne varsa söylenmiş, zaman dolmuştur… Ne “ayrılmam” diye tutturur yaprak, ne “bırakmam” diye çırpınır dal… Her ikisi için de, yeni başlangıçların zamanıdır çünkü… Hem dal mutludur hem yaprak…

Ne güzel bir aydır eylül… Ne güzel renklere bürünür doğa, tüm renklerini ne güzel harmanlar… Ne güzel kokar toprak, yağmur ne güzeldir…

Doğa kadar tasasız olabilse insan… Duvarlar örmese, korkular büyütmese içinde, gizlemese ruhunu… Tüm renkleriyle barışık olabilse, her haliyle sevebilse kendini… Ne güzel kokar böyle insanlar… Eylül kokulu insanlar, ne güzellerdir…

Hoş geldin eylül…

Şimdi ben de, bıraktım dallarımdaki vakti gelmiş yaprakları… Hafifledim... Mis gibi kokularla bezendim… Ne güzeldir, yeniden başlayabilmek…