Hüzün...
Oldum olası, severim hüznü...
Hüzün, yaratıcıdır çünkü...
Hüzün, derindir... Renklidir... Karmaşıktır.. Ve durudur bazen de...
Acıdır ama umuttur da...
Hüzün, felsefedir... Edebiyattır...
Şiirdir hüzün, müziktir... Sanattır...
Hüzün yalnızlıktır biraz... Kalabalıkların içinde, derin bir sessizliktir...
Dilsizdir hüzün; bu nedenledir ki ne zaman tanımlamaya kalkışsanız yüreğinizdeki o sonbaharı,
çekilir kenara tüm sözcükler sessizce...
Hüznü anlatamazsınız.
Ancak hissedersiniz...
Ve tanırsınız hüznü nerede görseniz.
Gördüğünüz yerde, önünde saygıyla eğilirsiniz...
Hüzün, yaratıcıdır çünkü...
Hüzün, derindir... Renklidir... Karmaşıktır.. Ve durudur bazen de...
Acıdır ama umuttur da...
Hüzün, felsefedir... Edebiyattır...
Şiirdir hüzün, müziktir... Sanattır...
Hüzün yalnızlıktır biraz... Kalabalıkların içinde, derin bir sessizliktir...
Dilsizdir hüzün; bu nedenledir ki ne zaman tanımlamaya kalkışsanız yüreğinizdeki o sonbaharı,
çekilir kenara tüm sözcükler sessizce...
Hüznü anlatamazsınız.
Ancak hissedersiniz...
Ve tanırsınız hüznü nerede görseniz.
Gördüğünüz yerde, önünde saygıyla eğilirsiniz...
ve saygıyla eğiliyorumm :)
YanıtlaSilHüznün o kendine has bir tadı vardır birde. Bağımlılık yapabilir.
YanıtlaSilbir yudum sessizlik... :) ben de... her daim...
YanıtlaSilhüznün tadı
YanıtlaSilSahiden bağımlılık yapan bir tadı var hüznün... Yıkıcı değil de yaratıcı yanı olan hüznü pek bi severim ben...